Regulacje prawne in vitro

Ostatnie 30 lat to okres dynamicznego rozwoju nowoczesnej biomedycyny sprzyjającej powstaniu i upowszechnieniu nowych technologii, takich jak zapłodnienie pozaustrojowe, mikrochirurgia, donacja gamet i zarodków, kriokonserwacja, a także diagnostyka preimplantacyjna. Stale rosnące społeczne zainteresowanie technikami wspomaganego rozrodu związane jest z upowszechnianiem się problemu niepłodności. Liczba dzieci urodzonych dzięki zapłodnieniu pozaustrojowemu na świecie dawno przekroczyła milion, a w Polsce kilkanaście tysięcy. W maju 2009 roku międzynarodowa grupa ekspertów oszacowała, że każdego roku dzieki technikom wspomaganego rozrodu na świat może przychodzić nawet ćwierć miliona dzieci.

Skala problemu powoduje zaangażowanie państwa w prawne uregulowanie procedur związanych z zapłodnieniem in vitro. Aktywność państwa ma na celu ochronę  obywateli przed niebezpieczeństwami płynącymi z niewłaściwego stosowania dostępnych technik poprzez ustanowienie sankcji za nieprzestrzeganie zasad ustalonych przez prawo.W większości krajów Europy obowiązują przedmiotowe ustawy, a Unia Europejska opracowała dyrektywy nakładające na państwa członkowskie minimalne wymagania organizacyjne i prawne zmierzające do zapewnienia wysokiej jakości usług związanych  z pozyskiwaniem i zastosowaniem ludzkich komórek, tkanek i narządów. Oznacza to, że prawo kraju członkowskiego Unii Europejskiej może być bardziej restrykcyjne.

W prawodawstwach  krajowych wyróżniamy modele o różnym stopniu restrykcyjności.
Kierunek liberalny wprowadzający małą ilość ograniczeń prawnych funkcjonuje w Wielkiej Brytanii, na Węgrzech i w Czechach.Model umiarkowany (pragmatyczny) charakteryzujący się maksymalną ochroną praw pacjentów, społeczeństwa oraz systemu zapewnienia ochrony zdrowia spotykamy jest  w Belgii i w większości państw UE.

Z kolei regulacje restrykcyjne wprowadzające znaczne ograniczenia w zakresie stosowanych procedur in vitro zostały wprowadzone we Włoszech, Niemczech i Hiszpanii.

W Polsce sytuacja prawna w obszarze zapłodnienia in vitro nie jest jeszcze uregulowana.

Powstało pięć projektów przewidujących różne rozwiązania prawne  (projekt Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny oraz Stowarzyszenia „Nasz Bocian”, projekt Gowina, projekt zespołu Kidawy-Błońskiej, projekt Piechy i projekt społeczny).

Zdaniem Profesora Waldemara Kuczyńskiego, Przewodniczącego Sekcji Płodności   i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego restrykcyjne rozwiązania wprowadzone w niektórych krajach pod hasłem poszanowania godności człowieka przyniosły ujemne konsekwencje w odniesieniu do skuteczności leczenia, częstości powikłań, ograniczeń w dostępności do niektórych usług i świadczeń, a także dyskryminacji osób oraz grup społecznych. Pojawiły się nowe  zjawiska  jak ”turystyka reprodukcyjna” osób zainteresowanych leczeniem niepłodności, czy emigracja profesjonalistów.

Z kolei podejście liberalne przy tworzeniu prawa regulującego procedury wspomaganego rozrodu, nacechowane pragmatyzmem i troską o drugiego człowieka, okazało się pozytywne w skutkach. Spowodowało ograniczenie liczby ciąż mnogich, zwiększyło skuteczność in vitro, wpłynęło na poprawę wskaźników demograficznych, zmniejszyło indywidualne koszty leczenia oraz nakłady systemowe.

Powyższe zagadnienia zainspirowały Stowarzyszenie na Rzecz Leczenia Niepłodności   i Wspierania Adopcji „Nasz Bocian”, Sekcję Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego oraz Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu do organizacji w dniu 17 września 2009 br. konferencji prasowej pt.: „Regulacje prawne in vitro w Polsce w świetle włoskich doświadczeń”.

Do udziału w spotkaniu zaproszeni zostali: Prof. dr hab. Emanuela Turillazzi – Dyrektor Wydziału Kształcenia Podyplomowego Medycyny Prawnej na Uniwersytecie Medycznym

w Foggi, we Włoszech, Prof. dr hab. med. Waldemar Kuczyński – Przewodniczący Sekcji Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, Prof. dr hab. med. Sławomir Wołczyński – Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu, Blanka Żukowska – Przewodniczaca Zarządu Stowarzyszenia na Rzecz Leczenia Niepłodności i Wspierania Adopcji „Nasz Bocian”.

Podczas konferencji prasowej eksperci dyskutowali na temat różnych modeli prawnych    in vitro (liberalnych i restrykcyjnych). Profesor Emanuela Turillazzi przedstawiła społeczno ekonomiczne konsekwencje funkcjonowania restrykcyjnej ustawy in vitro we Włoszech. Do pozytywnych aspektów regulacji zaliczyła: nadanie dziecku urodzonego dzięki in vitro prawnego statusu prawowitego dziecka, wprowadzenie państwowego nadzoru nad ośrodkami wykorzystującymi techniki wspomaganego rozrodu w celu zapewnienia jak największego bezpieczeństwa pacjentom oraz zakaz przeprowadzania eksperymentów na ludzkich embrionach  i wytwarzania ludzkich embrionów dla celów naukowych lub doświadczalnych.

Z kolei do negatywnych efektów restrykcyjnej legislacji zakwalifikowała:

- ograniczenie dostępności metod wspomaganego rozrodu tylko dla par bezpłodnych lub niepłodnych (brak uwzględnienia par dotkniętych chorobą genetyczną lub zakaźną, uwaga: w kwietniu 2007 roku udostępniono stosowanie metod wspomaganego rozrodu w przypadku par bezpłodnych, w których mężczyzna jest nosicielem chorób wirusowych przenoszonych drogą płciową, zwłaszcza wirusa HIV, wirusa zapalenia wątroby typu B   i C.), osób pełnoletnich, odmiennej płci, będących w związku małżeńskim lub mieszkających razem,

- zakaz tworzenia i mrożenia nadliczbowych embrionów (można utworzyć maksymalnie trzy zarodki, które muszą być wszczepione łącznie w jednym pojedynczym cyklu). Embriony wyjątkowo mogą być mrożone w przypadku schorzeń zdrowotnych u kobiety, uniemożliwiających transfer embrionu(ów),

- zakaz stosowania diagnostyki preimplantacyjnej (PGD),

Według oficjalnych danych włoskiego Ministerstwa Zdrowia wydanych w czerwcu 2007 roku (porównanie stan z roku 2003 – przed wprowadzeniem ustawy z rokiem 2005 – pierwsze dwa lata obowiązywania ustawy), nowa regulacja spowodowała spadek skuteczności in vitro (z wartości 24,8% do 21,2%), zwiększenie o prawie 80% mnogich transferów embrionów, wzrost ciąż mnogich (z wartości 22,7% do 24,3%), zwiększenie przypadków patologicznych w postaci samoistnych poronień, obumarć płodu wewnątrz macicy, ciąż ekotopowych (z wartości 23,4% do 26,4%), upowszechnienie zjawiska „turystyki reprodukcyjnej” w celu zapłodnienia in vitro – (32% par włoskich).

Zgodnie z wynikami badania CENSIS przeprowadzonego we Włoszech w lutym 2009 roku, z udziałem 606 par, aż 71,0% uznało ustawę regulującą metody wspomaganego rozrodu za zbyt „etyczną”; 80% uznało, że włoskie pary dotknięte niepłodnością sąw niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi europejskimi parami; 77,4% uznało, że ustawa obniża ich szanse na zajście w ciążę; 55,5% par i 50,2% par opisujących siebie jako osoby uczęszczające do kościoła zadeklarowało, że są przygotowane na wyjazd za granicę, aby móc zajść w ciążę; 32,5% par i 27,2% par deklarujących przynależność do  
kościoła zadeklarowało, że są przygotowane na wykorzystanie gamet od strony trzeciej, niezależnie od tego, czy jest to nasienie dawcy i/lub embriony dawcy.

W sytuacji braku uregulowań  legislacyjnych w Polsce na znaczeniu zyskuje obserwacja społeczno – ekonomicznych konsekwencji funkcjonowania odmiennych modeli prawnych regulujących procedury stosowania metod wspomaganego rozrodu w innych krajach Europy. Wnioski poparte autorytetem ekspertów klinicznych powinny wskazywać kierunek ustawodawstwa, który byłby najbardziej korzystny z punktu widzenia pacjentów podejmujących walkę z chorobą, jaką jest niepłodność.

Komunikat został  przygotowany w oparciu o materiały przygotowane przez Prof. dr hab. Emanuelę Turillazzi – Dyrektora Wydziału Kształcenia Podyplomowego Medycyny Prawnej na Uniwersytecie Medycznym w Foggi, we Włoszech, Prof. dr hab. med. Waldemara Kuczyńskiego- Przewodniczącego Sekcji Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego i Prof. dr hab. med. Sławomira Wołczyńskiego- Przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu.

CZY NIEPŁODNOSĆ  JEST CHOROBĄ?

Prof. dr hab. med. Sławomir Wołczyński – Przewodniczacy Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu

DEFINICJA ZDROWIA

Zdrowie zostało określone jako stan, który doprowadza do dobrego samopoczucia w aspekcie fizycznym, psychicznym i społecznym. Nie jest to więc wyłącznie „brak chorób”. Definicja zdrowia tak samo dotyczy procesów związanych z rozrodem, zatem taką samą definicję należałoby przyjąć w odniesieniu do zdrowia prokreacyjnego.

Najbardziej elementarnym pragnieniem każdego człowieka jest pragnienie posiadania dziecka. Zdrowie prokreacyjne (co przyjęto na świecie w standardach systemów demokratycznych) obejmuje wiele zagadnień takich jak:poradnictwo, profilaktykę, edukację i czynne leczenie. W tym określeniu mieszczą się również takie pojęcia jak: zapobieganie i leczenie niepłodności, zapobieganie niepożądanej ciąży, opieka przed, w trakcie i po porodzie. Prawa prokreacyjne zostały zawarte w prawach człowieka, w ustawodawstwach krajowych i dokumentach międzynarodowych. Stanowią one (Polska je podpisała), że człowiek ma prawo do wolnego decydowania o tym, ile, w jakich odstępach czasu chce mieć dzieci, że decyzje w sprawach rozrodu powinien podejmować bez dyskryminacji ze względu na poglądy i wyznanie, bez przymusu i bez przemocy. Jednocześnie Państwo zobowiązuje się do ochrony zdrowia seksualnego i rozrodczego.

NIEPŁODNOŚĆ JAKO CHOROBA SPOŁECZNA

Każda choroba ma pewne, podstawowe objawy:np. zaczerwienienie, ból, upośledzeniefunkcji itd. W niepłodności natomiast podstawowym objawem jest brak dziecka.   Wiemy, że bardzo wiele różnych przyczyn powoduje niemożność zajścia w ciążę. Niepłodność jest chorobą wpisaną na listę Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób   i problemów zdrowotnych  ICD 10. Światowa Organizacja Zdrowia określiła, że jest to choroba społeczna dotycząca bardzo dużej grupy ludzi (12-15% w zależności od populacji), w wieku rozrodczym, czyli w wieku maksymalnej aktywności zawodowej, rodzinnej, społecznej każdego człowieka.Brak dziecka w sytuacji pary doprowadza do bardzo wielu zmian w funkcjonowaniu układu partnerskiego. Pojawia się smutek, zawiedzione nadzieje, poczucie winy, lata frustracji, wzajemne oskarżenia o utratę zrozumienia. W społeczeństwie niepłodni uważani są za mniej wartościowych.

GŁÓWNE PRZYCZYNY NIEPŁODNOŚCI  

Do podstawowych przyczyn niepłodności zaliczamy: zaburzenie spermatogenezy, zaburzenia jajeczkowania, zaburzenia funkcji jajowodów, endometrioza. Często przyczyny niepłodności są bardziej złożone bądź niewyjaśnione.

KLASYCZNE LECZENIE NIEPŁODNOŚCI

Klasyczne leczenie niepłodności polega na zastosowaniu leczenia farmakologicznego, bądź operacyjnego. Zależnie od przyczyny niepłodności skuteczność tych metod jest zróżnicowana.

ZASTOSOWANIE TECHNIK ROZRODY WSPOMAGANEGO MEDYCZNIE

Decyzja o zastosowaniu technik medycznie wspomaganego rozrodu jest podejmowana po wnikliwej analizie przyczyn niepłodności, po nieskutecznym dotychczasowym leczeniu, po przekroczeniu akceptowalnego przez parę okresu oczekiwania na dziecko, bądź też z uwagi na wiek partnerki.

LECZENIE NIEPŁODNOŚCI Z WYKORZYSTANIEM TECHNIK WSPOMAGANEGO ROZRODU

Leczenie niepłodności z wykorzystaniem technik wspomaganego rozrodu jest postępowaniem skutecznym, ale drogim. Wymaga zastosowania zaawansowanych technik biotechnologicznych oraz złożonego postępowania medycznego. Stosowanie metod rozrodu wspomaganego medycznie wzbudza kontrowersje bioetyczne.

ETAPY POSTĘPOWANIA PODCZAS PROCEDURY ZAPŁODNIENIA IN VITRO

* Stymulacja jajeczkowania zapewniająca uzyskanie kilku dobrej jakości komórek jajowych
* Selekcja komórek jajowych o prawidłowej morfologii
* Dążenie do transferu jednego zarodka o wysokim potencjale do zagnieżdżenia
* Mrożenie zarodków nadliczbowych
* ew. podarowania zarodka (adopcja zarodka)

TECHNIKI ROZRODU WSPOMAGANEGO W ŚWIETLE WŁOSKIEGO PRAWA (ART)

Prof. Emanuela Turillazzi – Dyrektor Wydziału Kształcenia Podyplomowego Medycyny Prawnej na Uniwersytecie Medycznym w Foggi, we Włoszech. W lutym 2004 parlament włoski wprowadził  przepis nr 40/2004, ustalający zasady technik rozrodu wspomaganego (assisted reproduction technology, ART).
W przeszłości liczne próby wprowadzenia przepisów prawnych regulujących tę kwestię kończyły się niepowodzeniem.

We Włoszech przez wiele lat dostrzegalny był silny antagonizm między zwolennikami restrykcyjnego ustawodawstwa i szczegółowej kontroli legislacyjnej w obszarze prawa reprodukcyjnego, a tymi, którzy rozważali  tylko minimalną, niezbędną formę prawnej regulacji. Zanim pojawiło się nowe prawo, sprawy dotyczące prawnego statutu ART, jak i praw dzieci urodzonych metodą rozrodu wspomaganego były częstym przedmiotem rozpraw w sądownictwie włoskim (odmowy uznania ojcostwa po zabiegu wspomaganego rozrodu, dzieci narodzone na drodze inseminacji po śmierci ojca,  aspekt matki zastępczej).

Regulacje prawne bez wątpienia stanowią ważny krok naprzód w rozwoju ART na scenie włoskiej. Ochrona dzieci narodzonych przy użyciu technik rozrodu wspomaganego poprzez ustalenie statusu prawnego prawowitego dziecka, uniemożliwia nieuznanie ojcostwa oraz anonimowość matki.

Regulacja funkcjonowania ośrodków uprawnionych do wykorzystywania technik rozrodu wspomaganego poprzez zdefiniowanie technicznych i naukowych wymogów oraz kryteriów dotyczących personelu medycznego wpłynęła na polepszenie bezpieczeństwa i jakości klinik IVF.

Obecne przepisy prawne regulujące procedury technik Rozrodu wspomaganego technicznie są bardzo restrykcyjne, obejmują długą i szczegółową listę ograniczeń:

- ustalenie, że skierowanie do ośrodka w celu przeprowadzenia wspomaganego rozrodu   jest dozwolone jedynie w celu rozwiązania problemów rozrodczych powstałych wskutek bezpłodności lub niepłodności.  

– ograniczenie dostępności do technik rozrodu wspomaganego tylko dla: osób dorosłych, przeciwnych płci, małżeństw lub konkubinatów, potencjalnie w wieku rozrodczym, obojga żyjących.

- pary homoseksualne, osoby samotne, kobiety po menopauzie nie mogą podejść do ART.  

- zakazanie rozrodu wspomaganego związanego z jakimkolwiek udziałem osób trzecich.

Ma to olbrzymie znaczenie, jeśli weźmie się pod uwagę, że we Włoszech około 20% par, które chcą skorzystać z technik rozrodu wspomaganego, ma szansę na prokreację, jedynie przy użyciu gamet pochodzących od osoby trzeciej, przy użyciu nasienia dawcy oraz/lub dawczyń zarodków

Ekstremalnie restrykcyjne prawo włoskie zmusza niepłodne pary do szukania pomocy leczenia IVF w innych krajach. Powoduje to upowszechnienie się zjawiska ,,turystyki reprodukcyjnej’’ – by ominąć zakazy, pary poszukują rozwiązań terapeutycznych,  niedozwolonych we Włoszech, poza granicami kraju.

Z kolei uzależnienie leczenia niepłodności od finansowych możliwości par, pozwalających im na podjecie leczenia poza granicami kraju, w istotny sposób narusza konstytucyjne prawo gwarantujące równy dostęp do ochrony zdrowia.

W momencie  ogłaszania nowych regulacji włoskie prawo zakazywało zamrażania zarodków i ograniczało możliwość implantacji większej liczby niż 3 embriony (artykuł 14).

Krioprezerwacja (mrożenie zarodków) możliwa jest tylko w wyjątkowych sytuacjach, takich jak niemożliwe do przewidzenia warunki zdrowotne kobiet, niemożliwe wykonanie transferu wytworzonych zarodka/ów. Implantacja może więc być opóźniona, jeżeli stan zdrowia kobiet/y – (poważny i udokumentowany medycznie), mógłby zmniejszyć skuteczność procesu zapłodnienia.

Bezpłodne pary będące nosicielami chorób genetycznych związanych z ryzykiem ich przeniesienia nie mogą  korzystać z techniki rozrodu wspomaganego. Pary te nie mogłyby korzystać z metod rozrodczych, ponieważ prawo wymaga, aby wszystkie zarodki były implantowane w tym samym czasie, bez stosowania genetycznej diagnostyki preimplantacyjnej (preimplantation genetic diagnosis, PGD).

NAJWAŻNIEJSZE KONSEKWENCJE RESTRYKCYJNEJ USTAWY REGULUJĄCEJ DOSTEP DO TECHNIK ROZRODU WSPOMAGANEGO MEDYCZNIE:

– zmniejszenie odsetka ciąż o 3.6% relatywnie do pozyskanych oocytów                       (spadek z 24,8% w 2003 roku do 21,2% w 2005 roku).

– zwiększenie o 80% ilości mnogich transferów embrionów                                         (wzrost z 78.4% w 2003 roku do 81.3% w 2005 roku)

– wzrost odsetka ciąż mnogich

(z 22.7% w 2003 roku do 24.3% w 2005 roku)

– wzrost odsetka ciąż trojaczych

(do 2.7%, podczas, gdy średnia europejska wynosi – 1.1%)

– wzrost patologicznych przypadków, takich, jak spontaniczne poronienia, ciąże ektopowe.

( z 23,4% w 2003 roku do 26.4% w 2005 roku).               

Przyszłość prawa włoskiego w obszarze procedur zapłodnienia pozaustrojowego wciąż nie jest pewna. Jedyną możliwością przełamywania restrykcyjnego charakteru ustawodawstwa w zakresie in vitro nadal będą orzeczenia sądowe.

Mam nadzieję, że decyzja Sądu Konstytucyjnego doprowadzi do podjęcia nowej debaty, która poskutkuje uchwaleniem bardziej liberalnego prawa w obszarze in vitro.

MEDYCZNE, SPOŁECZNE I EKONOMICZNE KONSEKWENCJE PRAWA REPRODUKCYJNEGO

Prof. dr hab. med. Waldemar Kuczyński – Przewodniczący Sekcji Płodości i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego

Coraz większa ingerencja w rozród człowieka, rozwój biotechnologii a w konsekwencji nowe zjawiska jak: zapłodnienie pozaustrojowe, mikrochirurgia gamet i zarodków, kriokonserwacja oraz donacja gamet i zarodków, diagnostyka przedimplantacyjna,  klonowanie, próby wykorzystania komórek macierzystych czy też próby  terapii genowej, uświadomiły potencjalne korzyści ale również zagrożenia o charakterze całkowicie podstawowym. Fakty te zrodziły wiele kontrowersji etyczno- moralnych i wywołały światową dyskusję na temat dopuszczalności poszczególnych procedur oraz zapewnienia bezpieczeństwa pacjentom i ich rodzinom. Dotychczasowa praktyka upowszechnienia najlepszych dostępnych technologii (BAT) jedynie przez środowiska naukowe oraz profesjonalistów zrzeszonych w eksperckich gremiach, nie spełniała nowoczesnych standardów „bezstronnej oceny” oraz wymogów demokratycznego społeczeństwa  związanych z prawami człowieka. W związku miarę rozwoju sytuacji  w większości krajów uruchamiano działania legislacyjne mające na celu ochronę obywateli przed niebezpieczeństwami płynącymi z niewłaściwego stosowania dostępnych technologii. W ciągu ostatnich dwudziestu lat, w wielu krajach stworzono regulacje prawne o randze ustaw, a UE opracowała  dyrektywy, nakładające na państwa członkowskie minimalne wymagania organizacyjne i prawne zmierzające do zapewnienia wysokiej jakości usług związanych z pozyskiwaniem i zastosowaniem ludzkich komórek, tkanek i narządów. Proces tworzenia prawa, nawet  w społeczeństwach demokratycznych nie przebiega jednak w oderwaniu od  historii, kultury, dominującego światopoglądu czy też religii. Rzeczywistość polityczna, niemerytoryczne naciski i nieformalne wpływy  środowisk   i grup na kierunki tworzenia prawa powodują, że nawet  w krajach o zbliżonych ustrojach i wartościach demokratycznych dochodzi do uchwalenia prawa całkowicie różnego co do zasady jak i pragmatyki.  Ustawodawcy zaczęli ograniczać wykorzystanie niektórych technologii gdyż uznali je za moralnie niedopuszczalne. W konsekwencji w różnych krajach powstały systemy prawne o różnym stopniu restrykcyjności,  co wywołało poważne konsekwencje dla  pacjentów  walczących z bezdzietnością, lekarzy specjalistów, systemów opieki zdrowotnej, organizacji ubezpieczeniowych, a nawet społeczności międzynarodowej. Restrykcyjne rozwiązania wprowadzone w niektórych krajach pod hasłem poszanowania godności człowieka przyniosły ujemne konsekwencje w odniesieniu do skuteczności leczenia, częstości powikłań, ograniczeń w dostępności do niektórych usług i świadczeń a także dyskryminacji osób i grup społecznych.   

Pojawiły się  nowe zjawiska jak „turystyka reprodukcyjna” czy emigracja profesjonalistów,  zmniejszyła się liczba  podejmowanych badań naukowych oraz publikacji w zakresie rozrodu człowieka.  Podejście liberalne przy tworzeniu prawa reprodukcyjnego  nacechowane pragmatyzmem i troską o drugiego człowieka, okazało  się pozytywne w skutkach (ograniczenie liczby ciąż mnogich, zwiększenie skuteczności, poprawa wskaźników  demograficznych,  zmniejszenie  indywidualnych kosztów leczenia    i nakładów systemowych). Rewizja restrykcyjnych modeli prawnych przez sądy konstytucyjne oraz  aktywna rola profesjonalistów w nowelizowaniu  przepisów prawa w krajach o bogatej tradycji,  stwarzają szansę na uniknięcie błędnych rozwiązań w państwach  gdzie prawo reprodukcyjne jest aktualnie tworzone lub wdrażane. Prawo powinno zapewnić w równym stopniu dostęp do metod umożliwiających uzyskanie ciąży jak i uniknięcie urodzenia  dziecka upośledzonego genetycznie, a także dostęp do gamet dawców. Zapewnienie równego dostępu do świadczeń medycznych,  wymaga przynajmniej w odniesieniu do społeczeństw  względnie zamożnych, udzielenia co najmniej częściowego wsparcia finansowego, którego model powinien uwzględniać efektywność leczenia, jego bezpieczeństwo, jak najsprawiedliwszy i równy dostęp oraz wyeliminować dyskryminację osobników i grup. Wydaje się, że jedynie międzynarodowa wymiana doświadczeń związanych z funkcjonowaniem medycyny rozrodu w określonych modelach prawnych  oraz  poważna dyskusja pomiędzy politykami, legislatorami, profesjonalistami ale przede wszystkim pacjentami  których los będzie zależał od kształtu rozwiązań prawnych są podstawą do stworzenia nowoczesnego i sprawiedliwego prawa. Należy wykorzystać doświadczenia  państw członkowskich UE oraz wsłuchać się w głos Komisji Europejskiej oraz European Assissted Conception Consortium  -EACC – odpowiedzialnych za wdrażanie europejskiego prawa reprodukcyjnego, uwzględniającego dowody naukowe oraz podstawowe prawa człowieka.       

AUTORYTETY:

Prof. Emanuela Turillazzi

Dyrektor Wydziału Kształcenia Podyplomowego Medycyny Prawnej na Uniwersytecie Medycznym w Foggi, we Włoszech, profesor w dziedzinie medycyny prawnej na Uniwersytecie Foggia, Akademia Medyczna, Włochy.

Od roku 1999 współpracuje z Wydziałem Badań Medycznych w Miami, FL, USA, uczestnicząc w kilku projektach naukowych dotyczących zgonów związanych z nadużywaniem leków i nagłych zgonów sercowych. Od listopada 2001 roku wykłada medycynę prawną na kursach dla studentów studiów magisterskich i kursach podyplomowych w Szkole Medycyny Uniwersytetu Foggia. Główne zainteresowania badawcze prof. Turillazzi to etyka medyczna, patologia oraz medycyna sądowa. Jest autorką i współautorką wielu prac opublikowanych w poważnych czasopismach naukowych, w tym z dziedziny niepłodności*. Jej wskaźnik „Impact Factor” wynosi 97,99 (ISI 2007).

*Ethics, Bioscence and Life, Vol.3 No.1.March 2008; E.Turillazzi, V.Fineschi – Assisted reproductive technology: official data on the application of the Italian Law

J.Med.Ethics 2008;34;e21 doi:10.1136/jme.2008.024554; E.Turillazzi, V.Fineschi – Preimplantation genetics diagnosis: a step by step guide to recent Italian  ethicsl and legislative troubles

J.Med.Ethics 2005;31;536-539 doi:10. 1136/jme.2004.010231; V.Fineschi, M.Neri, E.Turillazzi – The new Italian law on assisted reproduction technology (Law 40/2004)

Prof. dr hab. med. Waldemar Kuczyński  Przewodniczący Sekcji Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, Regulator Krajowy European Assisted Conception Consortium (EACC), członek Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, European Society of Human Reproduction and Embryology, American Society of Reproductive Medicinei Towarzystwa Biologii Rozrodu.

Prof. dr hab. med. Sławomir WołczyńskiPrzeglądarka może nie wspierać wyświetlania tego obrazu.

Klinika Rozrodczości i Endokrynologii Ginekologicznej

Uniwersytet Medyczny w  Białymstoku, Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodczości, członek Komisji Medycyny Rozrodu, Komitetu Biologii Rozrodu Zwierząt Polskiej Akademii Nauk, członek Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, European Society of Human Reproduction and Embryology, American Society of Reproductive Medicine i Towarzystwa Biologii Rozrodu

Stowarzyszenie Nasz Bocian

Stowarzyszenie na Rzecz Leczenia Niepłodności Nasz Bocian powstało z inicjatywy osób skupionych wokół problematyki niepłodności. Zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 28 października 2002 roku. Poprzez portal internetowy www.nasz-bocian.pl skupia 37 000 zalogowanych i aktywnych uczestników, którzy są pacjentami klinik leczenia niepłodności, rodzicami lub osobami w inny sposób związanymi z obszarem naszej działalności.

Główne cele Stowarzyszenia Nasz Bocian:

* upowszechnianie wiedzy o współczesnych metodach leczenia niepłodności
* udzielanie wszechstronnej pomocy parom niepłodnym oraz bezdzietnym
* współpraca z instytucjami, ośrodkami medycznymi oraz instytucjami w kraju i za granicą w zakresie objętym celami stowarzyszenia
* działania na rzecz zwiększenia dostępności leczenia
* propagowanie idei adopcji jako metody rozwiązania problemu niezamierzonej bezdzietności
* pozyskiwanie środków na realizację celów statutowych

Dotychczasowa działalność Stowarzyszenia obejmuje m.in.:

* stworzenie własnego serwisu internetowego, na którym gromadzone są informacje dotyczące tematyki niepłodności i adopcji oraz aktualne dane o specjalistycznych klinikach leczenia niepłodności oraz ośrodkach adopcyjnych w Polsce
* zaproszenie do współpracy ekspertów – lekarzy z czołowych polskich klinik leczenia niepłodności, dyrektora ośrodka adopcyjno-opiekuńczego  i licencjonowanego psychoterapeuty specjalizującego siew tematyce niepłodności, którzy systematycznie odpowiadają na pytania uczestników forum dyskusyjnego,
* uzyskanie statusu Organizacji Pożytku Publicznego
* inicjowanie spotkań ogólnopolskich i lokalnych dla wszystkich szukających pomocy i wsparcia
* organizowanie warsztatów i zajęć terapeutycznych dla osób leczących się   i przygotowujących do adopcji, przygotowanych i prowadzonych przez psychoterapeutę i psychologa.

Działalność Stowarzyszenia opiera się wyłącznie na społecznej pracy jego członków i sympatyków, a wszelkie podejmowane przedsięwzięcia wymagające funduszy możliwe są wyłącznie dzięki dobrowolnym wpłatom ludzi dobrej woli.

Blanka Żukowska
Absolwentka Wyższej Szkoły Businessu i Administracji w Warszawie; ma za sobą kilkuletnie, zakończone sukcesem leczenie niepłodności, obecnie jest szczęśliwą matką 3 synów. Od 2001 roku współtworzyła Stowarzyszenie na Rzecz Leczenia Niepłodności i Wspierania Adopcji „Nasz Bocian”, zaczynając od spraw organizacyjnych i księgowych. Od 2004 roku pełni funkcję Przewodniczącej Zarządu. Od początku działalności Stowarzyszenia jest zaangażowana w udzielanie pomocy osobom dotkniętym problemem niepłodności lub chcącym uzyskać wiarygodne informacje na temat procedur adopcyjnych w Polsce. Jest organizatorką szeregu warsztatów psychologicznych i lokalnych grup wsparcia dla osób leczących się z powodu niepłodności lub starających o adopcję oraz wielu imprez dla dzieci członków Stowarzyszenia, których z czasem przybywa. Obecnie jest zaangażowana w zmianę zapowiadanych przez projekt ustawy bioetycznej rozwiązań prawnych dotyczących procedur w obszarze zapłodnienia metodą in vitro. Stworzyła  w tym zakresie wspólny front z innymi organizacjami pozarządowymi, który zaowocował m.in. powstaniem petycji do Prezesa Rady Ministrów, obywatelskim wystąpieniem   w Sejmie oraz szeroko zakrojoną akcją informacyjną ukierunkowaną na edukację różnych środowisk.

Tagged with 
Loading Facebook Comments ...

Dodaj komentarz