Jak rodzic może rozpoznać anoreksję?


Jak rodzic może rozpoznać anoreksję?
Czy rodzic może zdiagnozować to, czy syn bądź córka mają zaburzenia odżywiania? Pełnej diagnozy rodzić nie postawi, ale to on jest odpowiedzialny za to, by dziecko uzyskało fachową i niezbędną pomoc.

Zauważenie zaburzeń odżywia u dziecka jest trudne. Po pierwsze dlatego, że dzieci doskonale znają swoich rodziców. Ich plan dnia, zachowanie, sposób myślenia – dlatego jest im znacznie łatwiej uśpić czujność rodzica i ukrywać swój problem. Po drugie, wielu rodziców nie chce przyjąć do wiadomości tego, że dziecko może mieć problem z odżywianiem, gdyż uznaliby to, za wychowawczą porażkę. Dlatego nie zauważają objawów i nie dostrzegają symptomów zaburzeń odżywiania takich jak anoreksja czy bulimia. Każdego rodzica powinny jednak zaniepokoić następujące objawy:

  • Nagła utrata masy ciała u dziecka,
  • Nadmierne zainteresowanie sportem, szczególnie dyscyplinami związanymi z utratą dużej ilości kalorii podczas treningów,
  • Unikanie wspólnych posiłków (łatwiej wtedy ukryć niejedzenie),
  • Zmiany nawyków żywieniowych dziecka (np. chęć przejścia na wegetarianizm, odmowa jedzenia lubianych wcześniej produktów). Szczególnie znacząca jest niechęć do całych grup produktów – np. odmowa jedzenia słodyczy, smażonego, produktów mącznych.
  • Pojawienie się rytuałów związanych z jedzeniem – np. krojenie jedzenia na coraz mniejsze kawałeczki, umieszczanie po jednej stronie talerza produktów lubianych, po drugiej nie lubianych itd.
  • Liczenie kalorii, sprawdzanie wartości kalorycznych produktów na opakowaniu (widać to szczególnie podczas zakupów),
  • Częste zmęczenie, brak energii (spowodowane głodówką),
  • Pogorszenie się stanu skóry, włosów, łamliwość paznokci (związana z brakiem składników odżywczych),
  • Częste odczuwanie zimna, skarżenie się na zimno (związane z niedostatecznym doenergetyzowaniem organizmu).

 

Mity, które utrudniają rozpoznawanie anoreksji przez rodziców

Anoreksja to choroba wokół której narosło wiele mitów, które w efekcie mogą utrudniać rozpoznawanie anoreksji przez rodziców. Warto je znać, by nie wpaść w ich pułapkę:

Anorektycy nie lubią jedzenia, nie chcą o nim mówić ani pamiętać. Moja córka na pewno nie ma anoreksji, bo ciągle mówi o jedzeniu i czyta przepisy kulinarne.   

Niestety, zainteresowanie jedzeniem może być objawem anoreksji. Osoby stosujące głodówkę zaczynają koncentrować się na jedzeniu nadmiernie. Mogą lubić oglądać programy kulinarne, czytać o jedzeniu. To trochę tak, jakby chciały się najeść, nie jedząc.

Moja córka nie może być anorektyczką – przecież wygląda normalnie.

Wstręt do jedzenia i zaburzenia odżywiania stopniowo prowadzą do wyniszczenia organizmu. To nie jest coś, co dzieje się w weekend czy tydzień. Anoreksja rozwija się, mimo tego, że dziecko nie prezentuje objawów wychudzenia. Zauważenie zaburzeń odżywiania wcześnie, pozwoli zareagować zanim dziecko będzie dodatkowo chore somatycznie.

Anoreksja to problem osób z dużych miast. U nas na wsi nie ma anorektyczek. 

Epidemiologia anoreksji wskazuje na jej częstsze występowanie w większych miejscowościach (co prawdopodobnie związane jest z większą presją społeczną kładzioną na wygląd), ale nie znaczy to, że zaburzenie to nie pojawia się w mniejszych miejscowościach.

Anoreksję mają tyko dziewczynki.

Niestety zaburzenie to zdarza się (choć znacznie rzadziej) również u chłopców.

Moja córka nie może mieć anoreksji. Ma dopiero 11 lat.

Niestety, notuje się przypadki anoreksji  już u 8-10 latek.

Nie jesteśmy bogaci. Córka jest szczupła, bo się nam nie przelewa.

O ile faktycznie kilkanaście lat temu na anoreksję zapadały głównie dzieci zamożnych rodziców. Dziś choroba ta dotyka osoby bez względu na stan portfela.

Córka je trzy posiłki. Na pewno nie ma anoreksji.

To, że dziecko deklaruje, że je, zabiera ze sobą do szkoły drugie śniadanie czy nawet skubnie nieco sałatki przy obiedzie, nie znaczy, że je pełnowartościowe trzy posiłki. Należy do sprawdzać i kontrolować.

Powyższe przekonania to często spotykane wśród rodziców wierzenia, które utrudniają rozpoznanie anoreksji. Warto je znać, by nie dać się im zwieść. W razie jakichkolwiek podejrzeń zaburzeń odżywiania u dziecka, warto udać się na konsultację psychologiczną. Psycholog dziecięcy będzie w stanie postawić prawidłową diagnozę oraz skierować dziecko na odpowiednie leczenie.

Autor artykułu
Artykuł został przygotowany przez specjalistów MindMed, po więcej informacji zapraszamy na stronę: http://www.psychoterapia.org/zaburzenia-odzywiania.

Facebook Comments