Kiedy problemy skórne mogą wynikać z nietolerancji glutenu?


Kiedy problemy skórne mogą wynikać z nietolerancji glutenu?
Przesuszona, łuszcząca się skóra, wysypka, pęcherzyki czy zaczerwienienie mogą świadczyć o trwałej nietolerancji glutenu (celiakii), zwłaszcza jeśli problemom ze skórą towarzyszą jeszcze objawy ze strony układu pokarmowego – wymioty, biegunka albo bóle brzucha. Nietolerancja glutenu ma nawet swoją skórną odmianę, jest nią choroba Dühringa.
Eliminując gluten z codziennej diety możemy pozbyć się problemów skórnych. Najpierw musimy jednak zdiagnozować u siebie trwałą nietolerancję glutenu. Możemy to zrobić w bardzo prosty sposób, wykonując badanie genetyczne.

Jak nietolerancja glutenu wpływa na wygląd naszej skóry

Dolegliwości skórne, które są tak charakterystyczne dla celiakii pojawiają się z powodu braków żywieniowych, jakie występują w tej chorobie. Skąd się one biorą?
Celiakia jest trwałą (nieuleczalną) nietolerancją pokarmową o podłożu genetycznym. Niedożywienie organizmu, które jest głównym problemem w celiakii powstaje na skutek nieprawidłowego wchłaniania dostarczanych z jedzeniem składników odżywczych – witamin, makro – i mikroelementów. Te zaburzenia to efekt błędnej odpowiedzi układu odpornościowego na gluten. Przedostaje się on do organizmu w zjedzonej pszenicy, życie, jęczmieniu i owsie, czyli 4 bardzo popularnych u nas zbożach. Osoba chora na celiakię nie toleruje nawet najmniejszych ilości tego białka, tak więc jej organizm próbuje się go pozbyć przy pomocy przeciwciał. Ale przeciwciała, zamiast usunąć gluten z organizmu, niszczą kosmki jelitowe pokrywające wnętrze jelita cienkiego. W miarę rozwoju choroby kosmków jest coraz mniej, a jelito nie radzi sobie z przyswajaniem składników odżywczych z pokarmu, czego następstwem są niedobory żywieniowe. Braki podstawowych substancji odżywczych powodują wystąpienie wielu przykrych objawów i ujawniają się w wyglądzie chorego. Jego skóra traci swoją kondycję, włosy wypadają, a paznokcie łamią się.

Choroba Dühringa – czyli nietolerancja glutenu widoczna na skórze

Chorobę nazywa się też opryszczkowym zapaleniem skóry. Objawia się ona obecnością rumienia, swędzących grudek lub pęcherzyków w okolicach łokci i kolan, a także między łopatkami, na wysokości krzyża, na twarzy, pośladkach czy głowie. Niekiedy choroba Dühringa jest mylona z atopowym zapaleniem skóry (AZS) lub egzemną, ze względu na zbliżone objawy.

Choroba Dühringa – diagnozuje się ją podobnie jak „zwykłą” celiakię

Czyli przy pomocy testów genetycznych, które wykrywają geny predysponujące do celiakii – HLA-DQ2 i DQ8. Oprócz charakterystycznego układu genów u osób dotkniętych chorobą Dühringa występują również te same przeciwciała co w celiakii. Właśnie dlatego je też warto sprawdzić. Musimy mieć jednak świadomość, że u małych dzieci testy serologiczne mogą nie wykazać tych przeciwciał, ponieważ ich układ odpornościowy jest dopiero na etapie kształtowania się. W diagnostyce celiakii u najmłodszych pacjentów badania genetyczne nabierają więc szczególnie ważnego znaczenia.
Dopiero po rozpoznaniu celiakii można w porozumieniu z dietetykiem przejść na dietę bezglutenową. Nie ma sensu robić tego nie będąc chorym na celiakię, ponieważ dieta bezglutenowa sama w sobie jest już niedoborowa, a jej stosowanie wymaga dużej samodyscypliny.

Celiakia – przechodząc na dietę bezglutenową pozbędziemy się problemów ze skórą

Unikając glutenu, osoba chora na celiakię ma szansę odzyskać zdrowy wygląd skóry, włosów czy paznokci. Nie pozbędziemy się problemu, jeśli nasze leczenie ograniczymy tylko do stosowania maści. Pamiętajmy, że zmiany skórne są tutaj efektem niedoborów pokarmowych spowodowanych uszkodzeniem kosmków jelitowych. Jeśli damy im szansę na regenerację, za jakiś czas znowu zaczną wchłaniać składniki odżywcze, a dolegliwości wynikające z celiakii, w tym problemy skórne, po prostu znikną.

Natalia Jeziorska, www.testDNA.pl
Zdjęcie: © puhhha/123.fr.com

Facebook Comments