Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc


Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
Poranny kaszel, duszności mogą być pierwszymi symptomami, wskazującymi na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.

Na czym polega POCHP

Choroba dotyka przede wszystkim oskrzeli i płuc, które pod wpływem niekorzystnych czynników ulegają uszkodzeniu. Zmiany chorobowe mają charakter trwały, a podjęte leczenie może tylko poprawić komfort życia chorego, ale nie zregeneruje uszkodzonych narządów.

W wyniku zmian chorobowych następuje obturacja oskrzeli, czyli zwężenie znajdujących się w nich kanalików. Powoduje to trudności w przepływie powietrza, zwłaszcza podczas wydychania, może prowadzić to do zatrucia organizmu dwutlenkiem węgla.

Choroba wywołuje także zmiany w płucach, w których rozwijają się worki rozejmowe zmniejszające pojemność płuc i utrudniające oddychanie.

Przyczyny przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Wśród 2 mln chorych na POChP Polaków, 90% stanowią palacze. To niestety najważniejsza przyczyna zachorowań. Ujawnia się po kilkunastu latach intensywnego palenia papierosów. Szkodliwe są również cygara i fajka, ale w mniejszym stopniu. Dym nikotynowy zawiera kilka tysięcy szkodliwych substancji, które wraz z dymem przedostają się do oskrzeli i płuc, niszcząc ich strukturę.

Wśród pozostałych 10% zachorowań główną przyczynę stanowią zanieczyszczenia w miejscu pracy, głównie pyły, gazy i substancje chemiczne.

Diagnoza POChP

POChP rozwija się latami, nie dając początkowo żadnych symptomów. Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc najczęściej pojawiają się w stanie zaawansowanym choroby. Najwcześniej pojawia się męczący kaszel z silną wydzieliną, potem duszności przy wykonywaniu różnych czynności, które na koniec towarzyszą już stale.

Już pierwsze sygnały powinny być wskazaniem do kontroli lekarza. Ostateczne rozpoznanie następuje na podstawie zdjęcia RTG (pokazuje worki rozejmowe w płucach) i spirometria, czyli bodypletyzmografia, która określa pojemność płuc.

W zależności od uzyskanych wyników lekarz określa stopień choroby:

  • FEV1 ≥ 70 – łagodny,
  • 60-69 – uimiarkowany,
  • 50-59 – średnio ciężki,
  • 35-49 – ciężki,
  • ˂ 35 – bardzo ciężki.

Dodatkowo mogą być wykonane badania rezonansem lub tomografia komputerowa.

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Najważniejszym elementem leczenia jest zaprzestanie palenia papierosów, dzięki czemu płuca nie będą dalej narażone na działanie czynników szkodliwych. Chorzy z zaawansowanym POChP muszą przyjmować leki stale, najczęściej do końca życia.

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc polega na podawaniu leków o różnym działaniu:

  • leki rozszerzające oskrzela – mogą mieć różny okres działania, ich zadaniem jest zmniejszenie obturacji oskrzeli i zwiększenie przepływu choroby,
  • leki przeciwzapalne – zmniejszają stany zaostrzenia choroby, spowalniają jej rozwój,
  • leki wykrztuśne – rozrzedzają wydzielinę i ułatwiają jej usunięcie, zmniejsza się ryzyko infekcji bakteryjnych,
  • szczepienia ochronne – przeciwko grypie i pneumokokom, infekcje są bardzo niebezpieczne dla chorych z POChP,
  • tlenoterapia – w ciężkich przypadkach choroby, pacjent wdycha tlen wytwarzany przez koncentrator prze kilkanaście godzin na dobę.

Więcej na stronie: http://pochp.net.pl