Parwowirus B19 – groźny wirus rumienia zakaźnego


Parwowirus B19

Parwowirus B19 atakuje przede wszystkim dzieci w wieku szkolnym.* Wywołuje nieprzyjemne objawy i może być powodem groźnych komplikacji. Warto wiedzieć, kiedy wzrasta prawdopodobieństwo zakażenia, w jaki sposób się ono objawia oraz co należy zrobić w przypadku podejrzenia zachorowania.

Czym jest parwowirus B19?

Parwowirus B19 to niewielki, jednoniciowy wirus, który przenosi się przede wszystkim drogą kropelkową. Rzadziej do zarażenia może dojść z powodu przetoczenia zakażonej krwi lub produktów krwiopochodnych. Co ważne, kobieta ciężarna będąca nosicielką parwowirusa B19 może zakazić nim również dziecko. Jeszcze niedawno uważano, iż nie powoduje on żadnych objawów. Dowiedziono jednak, że może wywołać schorzenia takie jak rumień zakaźny, małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna i niedokrwistość noworodków. Szczególnie pierwsza jednostka chorobowa może mieć groźny przebieg.**

Jakie objawy daje rumień zakaźny?

Najbardziej narażone na zakażenie są dzieci w wieku od 4 do 10 lat.*** Często w pierwszej fazie rumień zakaźny można pomylić ze zwykłą grypą. Do głównych objawów choroby należą:

  • gorączka,
  • ból gardła,
  • dreszcze,
  • bóle mięśni i naczyń,
  • mogą wystąpić obrzęki.

Występują one w okresie od kilku do kilkunastu dni od zarażenia wirusem. Dopiero w późniejszej fazie choroby pojawia się charakterystyczna wysypka na twarzy, która następnie może się rozprzestrzenić na tułów, uda i pośladki. Z powodu jej wyglądu i umiejscowienia, choroba bywa określana jako „zespół spoliczkowanego dziecka”. Dawniej, rumień zakaźny nazywany był także „piątą chorobą”, co wynikało z zakwalifikowania go do grupy zakaźnych schorzeń dziecięcych, w których przebiegu występuje wysypka. Zaawansowane przypadki mogą wywoływać również zapalenia naczyń krwionośnych, nerwów obwodowych i nerek. Pacjenci często skarżą się także na ogólne zmęczenie, czemu czasem towarzyszy rozstrój żołądka.***

Rozpoznanie i leczenie – to naprawdę proste!

Istotne jest, że przed rumieniem zakaźnym nie można się uchronić za pomocą szczepionki. Warto zatem minimalizować ryzyko zarażenia. Osoby, które przebyły już tę chorobę, zostają na nią w naturalny sposób uodpornione. Rozpoznania dokonuje się za pomocą badania wykrywającego specyficzne dla parwowirusa B19 przeciwciała w klasie IgM. W przypadku zdiagnozowania rumienia wdraża się prostą terapię, która obejmuje zwykle leczenie domowe. Wysypka może utrzymywać się nawet kilkanaście dni, co nie stanowi powodu do zmartwień. Jeżeli rozpoznanie dotyczy kobiety w ciąży, konieczny jest systematyczny monitoring stanu płodu, który pozwoli na wykluczenie ewentualnych powikłań.

* M. Szumera, Parwowirus B19 – czy zakażenie można wiązać z chorobami zapalnymi tkanki łącznej u dorosłych i dzieci? [W:] Reumatologia nr 2, s. 80-84.

** D. Mankuta, B. Bar-Oz, G. Koren, Erythema infectiosum (Fifth disease) and pregnancy [W:] Can Fam Physician” 1999, nr 45, s. 603-605.

*** N. Yaegashi, T. Niinuma, H. Chisaka, K. Okamura, The incidence of, and factors leading to, parvovirus B19-related hydrops fetalis following maternal infection; report of 10 cases and meta-analysis [W:] „J Infect” 1998, s. 28–35.

Facebook Comments